De Volkskrant

t.a.v. de redactie

Jacob Bontiusplaats 9 

1018 LL Amsterdam

Amsterdam, 15 maart 2018


Betreft: Aanklacht op uw artikel van zaterdag 10 maart 2018


Geachte heer, mevrouw,


Met deze brief reageer ik op het artikel dat is geschreven door uw redacteuren Kaya Bouma en

Anneke Stoffelen, in samenwerking met een anonieme bron. U meende mij met naam en toenaam te

kunnen noemen en u hebt mij uit het hoekje van verantwoordelijk professioneel artistiek fotograaf

gehaald en geplaatst in een volstrekt ander hoekje. Het artikel is inmiddels gekopieerd door alle media

en mijn naam is veel herhaald.

Inmiddels is uw bron bekend: Marjolein Mae Telkamp. Zij is inmiddels ook bij BNN VARA op de

radio geweest en zij lijkt mij evident in het zojuist genoemde hoekje te willen trappen. Zij stelt onder

meer dat “zij het niet meer trekt dat ik jonge meisjes schiet”. Op haar Facebookpagina is inmiddels

eveneens een tirade verschenen aan mijn adres. Hierin meldt zij nadrukkelijk dat zij de afgelopen

maanden met de VK heeft samengewerkt en zich blijkbaar een lange tijd heeft verdiept in mijn

persoon en mijn werk. Er lijkt mogelijk sprake van een obsessie van een beschadigd meisje. Zij zegt

ook heel duidelijk dat zij kwaad is en dat “zij allemaal kwaad zijn”. Dit heb ik niet kunnen verifieren,

maar dat zíj kwaad is, lijkt mij duidelijk. Zij denkt mogelijk een makkelijk slachtoffer te hebben

gevonden om al haar woede op te richten. Het is nu duidelijk dat ik dat moest zijn. Hoe Mae zo kwaad

is gekomen is mij niet bekend, maar het is onwaarschijnlijk dat ik hiermee iets te maken heb, want ik

heb Mae nog nooit gezien, gefotografeerd of zelfs maar gesproken. Wel heeft zij verzocht om door mij

gefotografeerd te worden, opmerkelijk genoeg enige maanden geleden, maar ik verwees haar naar haar

modellenbureau dat dit voor haar zou moeten regelen. Hierna heb ik niets meer van haar vernomen.

Mogelijk dat er bij Mae frustraties zijn ontstaan doordat zij als ouder model niet meer de attentie krijgt

die zij had willen hebben en mogelijk is zij daardoor kwaad.

Hoewel eenvoudig is gebleken dat er in mijn gehele professionele leven geen enkele klacht is geweest,

hetgeen door Twan Huys na een kleine belronde met alle modellenbureas in Nieuwsuur is bevestigd,

hebt u gemeend om juist dit kwade model als belangrijkste basis te gebruiken voor uw artikel.

Daar waar u mogelijk een belangrijk onderwerp bespreekbaar wilde maken over misbruik van

modellen, hebt u zich laten leiden door de woede van iemand die evident niet objectief is en een

gewillig slachtoffer heeft aangedragen. Ik meen u dat te mogen verwijten. Journalistiek is een edel

vak, maar dit artikel voldoet gewoonweg niet aan de minimale journalistieke waarden. Genoemde

journalisten waren ook niet te remmen, noch te nuanceren, zelfs niet met naakte feiten dat er nooit

eerder klachten zijn ontvangen.

Hoewel ik ook enige bijval kreeg, moet ik mij veel negativiteit laten welgevallen. Het doet mij wel

deugd om te merken dat een deel van de media inmiddels zelf nuance lijkt te willen aanbrengen in de

discussie. Ik hoop maar dat u met uw “journalistieke” aanpak het edele doel om modellen te willen

beschermen niet voorbij bent gestreefd. Hopelijk wordt de discussie niet overheerst door de opkomst

van het onderwerp #ArtToo. Als professional acht ik dit in deze tijd een welkome nuancering. De

huidige hoofdwoordvoerder Mae heeft mogelijk psychische problemen en is mogelijk niet de meest

aangewezen persoon om deze discussie een gezicht te geven.

Ook ik ben niet de juiste woordvoerder voor de #ArtToo discussie. Daarvan ben ik mij in ieder geval

heel erg bewust. Als mij al iets verweten kan worden, dan is het dat ik erg verlegen ben en mij zelfs

ongemakkelijk voel in de aanwezigheid van vreemden, laat staan van jonge modellen. Zoals ik al heb

verklaard, probeer ik modellen juist op hun gemak te stellen met als egoïstisch doel om mijzelf op m’n

gemak te stellen. Alleen zo kan er tussen fotograaf en model mooie synergie ontstaan. Een model

ongepast aanraken is voor mij ondenkbaar en is ook nooit gebeurd. Hiervoor ben ik gewoon te

verlegen en mogelijk is dat juist hetgeen dat blijkbaar soms door enkele modellen als ongemakkelijk is

ervaren. Dit “gebrek” heeft mij er niet van weerhouden om als artistiek fotograaf een naam te maken.

Modellenbureaus zijn niet gek. Juist de door u genoemde bureaus zijn de meest professionele bureaus

en nemen veel verantwoordelijkheid voor hun modellen. Zij wéten dat de modellen in mijn bescheiden

studio onder veilige en ongedwongen omstandigheden zullen worden gefotografeerd. Ik krijg de

indruk dat het veel moeite heeft gekost om modellen in retrospectief te laten verklaren dat een shoot

als “ongemakkelijk” is ervaren. Dat jonge modellen nerveus zijn, is logisch. Het is niet niks om al

jong model voor het eerst te worden gefotografeerd. Gefotografeerd worden zonder enige ervaring

wordt sowieso als “ongemakkelijk” ervaren, door wie dan ook. De modellenbureaus sturen de

modellen daarom bij voorkeur naar een fotograaf die daar nu juist goed mee om kan gaan. Een model

als Mae heeft dat mogelijk nimmer ervaren en kan over mijn werkzaamheden in ieder geval niet

oordelen. Haar “hear say” is subjectief en onzorgvuldig ontstaan en de wereld ingeslingerd.

Ik zal Mae, noch de VK (vooralsnog in ieder geval) betrekken in een juridisch geding over smaad

en/of laster, maar ik daag u uit om deze brief op uw voorpagina te plaatsen. Een goed journalistiek

orgaan moet kritisch durven zijn op zichzelf en zou ook podium moeten bieden voor de nuance. Mae

zal heus psychisch gewoon gezond zijn, maar u ziet dat wat een enkel woord teweeg kan brengen. Wel

hoop ik van harte dat Mae zelf tot het inzicht zal komen dat het mogelijk beter zou zijn geweest als zij

eerst eens kennis zou zijn komen maken. Zo was mogelijk voorkomen dat zij zou hebben gedwaald.

Hiermee nodig ik Mae uit om elkaar, al of niet in een fotoshoot, beter te leren kennen. Het zou toch

heel mooi zijn als Mae met mijn foto’s de media-attentie zou kunnen krijgen die zij verdient.

Met vriendelijke groet ,

Yorick

======================================================================================================


Amsterdam , 10 maart 2018


Naar aanleiding van het artikel in de Volkskrant de volgende verklaring :

Het is jammer te moeten ervaren dat bepaalde media zoals de Volkskrant zich volstrekt ongeremd voelen bij het in een negatief daglicht stellen van professionals die houden van hun vak en hun uiterste best doen de schoonheid van modellen op een zo mooi en natuurlijk mogelijke manier vast te leggen. We leven in een tijd waarin de noodzakelijke discussie van #MeToo over het kwade afglijdt naar de aantasting van het mooie, waaronder de kunst. Zo word ik op populistische wijze in een hoekje gedrukt waarin ik niet thuis hoor en wordt kunst en schoonheid geperverteerd.

Ik herken mij volstrekt niet in de onzorgvuldige en kwetsende karikatuur die van mij geschetst wordt in het artikel van de Volkskrant van 10 maart 2018. Tijdens mijn fotosessies, waarbij overigens vaak gewoon bookers of ouders aanwezig zijn, wordt alles in overleg met model en/of ouder gefotografeerd. Met respect, ervaring, veilig en zonder enige bijbedoeling in welke zin dan ook. Voor een model is het noodzakelijk dat zij , met haar hele portfolio, aan potentiele opdrachtgevers laat zien wat zij hierin voor hen kan bijdragen. Mijn opdracht is om de natuurlijke schoonheid om te zetten in kunst en dit is het enige waarvoor ik verantwoordelijk ben. Middelen als babyolie voor extra highlights zijn heel gebruikelijk en ik schep enkel genoegen in het creëren van mooie foto's, zeker niet in het insmeren van modellen , die ik dit zelf laat doen overigens. Die misleidende suggestie is kwetsend en walgelijk. Als fotograaf zet ik mij in om een prettige en goede sfeer te creëren waarbij een model zich ontspannen genoeg voelt om op zijn of haar mooist te worden gefotografeerd. Een gespannen model brengt geen kunst. Mijn foto's spreken voor zich.

Twan Huys in Nieuwsuur (12 maart)

'De modellenbureau's , we hebben ze allemaal gevraagd , zeggen , we hebben eigenlijk prima ervaringen met deze fotograaf , er is eigenlijk nooit iets fout gegaan , niemand heeft zich ooit gemeld.'


Noam Chomsky: If you can't answer on the facts and if you can't answer on the principles, you better throw dirt: Het gooien van modder werkt altijd.

Using Format